Ryuugan no Tachi – znany również jako Zakon Smoczych Ostrzy, to elficki zakon wyspecjalizowanych wojowników, stworzony w czasach wielkiej plagi potworów TaoTei – Jadeitowego Roju. Ich zadaniem było oczyszczenie świata z bestii, przywrócenie równowagi i ochrona ziem cesarstwa. Ryuugan no Tachi zasłynął unikalnym stylem walki, zwanym Tańcem Ostrzy, w którym ruchy bojowe przeplatały się z taneczną gracją, czyniąc z walki zarówno sztukę, jak i narzędzie eksterminacji.
Spis treści
Historia
Początki
Zakon Ryuugan no Tachi powstał w czasach gdy potwory zwane pożeraczami – taotei – nękały elfy plądrując osady i zjadając ludność cesarstwa. Wierzono wtedy, że plagę zesłali bogowie w ramach kary za dumę i przepych jakim otaczały się elfy. Wydarzenie to nazwano później Jadeitowym Rojem ze względu na kolor łusek potworów i ich zachowanie, które przypominało zorganizowaną kolonię insektów.
Wtedy to zaczęto eksperymentować z eliksirami, ziołami i magią aby powołać specjalne jednostki mające poradzić sobie z plagą. Do pierwszych prób zgłaszali się ochotnicy biegli we władaniu mieczem, myśliwy i elfy chcące chronić swoje rodziny. Czarownicy przeprowadzali na nich rytuały przemiany: łączenie krwi z zaklęciami, kąpiele w eliksirach z esencji potworów, a także brutalne testy wytrzymałości. Większość śmiałków nie przeżywała eksperymentów, a ci, którym się udało popadali w obłęd lub doznawali stałych szkód na ciele co czyniło ich niezdatnymi do powierzonego zadania. Zdarzały się jednostki wybitne, które przechodziły próby nie bez uszczerbku na zdrowiu jednak zdolni do wyplenienia stworów.
Era dzieci wojny
Mimo nielicznych sukcesów liczba ocalałych wciąż malała, a taotei rosły w siłę. Społeczeństwo popadało w coraz większą desperację. Wtedy odkryto, że największą szansę przeżycia mają dzieci, których ciała przechodzą naturalne zmiany w okresie dojrzewania. Był to moment przełomowy i tragiczny. Wielu elfów uznało to za bluźnierstwo przeciw naturze i zwykłe okrucieństwo, lecz rodziny, które straciły dzieci i bliskich przez potwory, oddawały swoje pociechy zakonowi, wierząc, że w ich ofierze narodzi się nadzieja dla wszystkich.
Dzieci od najmłodszych lat przechodziły morderczy trening:
rytuały przemiany, które wzmacniały ciało i magię,
walkę dwoma elfickimi katanami, oryginalną bronią zakonu,
naukę o potworach, ich słabościach i rytuałach oczyszczających,
- medytację by stać się jednością z magią, mieczem i przeciwnikiem.
Nie wszystkie dzieci przeżywały, ale procent przeżywalności był nieporównywalnie większy niż w przypadku dorosłych elfów. Ci którzy przeżyli stworzyli wspólnotę znaną jako Ryuugan no Tachi – Zakon Smoczych Ostrzy. Przyjęli hierarchię monastyczną, ale na wzór wojowników – każdy mnich był zarówno magiem, jak i wojownikiem, zarówno badaczem, jak i katem.
Rozłam
Z czasem Ryuugan no Tachi odnieśli sukces. Potwory wyparto w głab puszcz i gór. Cena zwycięstwa była jednak wysoka: wiele dzieci ginęło w procesie przemiany, a wraz ze zmniejszającą się ilością potworów mnisi stawali się coraz mniej potrzebni. Społeczeństwo elfów zaczęło kwestionować moralność zakonu, a wojowników zaczęto postrzegać jako wynaturzenia. Mnisi jednak wierzyli, że są jedyną linią obrony przed ponowną plagą. W miarę upływu pokoleń zaczęli się różnić filozofiami – jedni skupiali się na uzdrawianiu, inni na czystej walce, inni na alchemii i wiedzy. W końcu Zakon rozpadł się na pięć ścieżek, odpowiadających pięciu żywiołom.
Obecnie
Aktualnie funkcjonuje pięć odrębnych zakonów: wody, ognia, ziemi, lasu i metalu. Każdy z nich różni się filozofią życia, metodami walki i szkolenia rekrutów, a także specjalizacją. Wielu mnichów po ukończeniu treningu udaje się na samotną wędrówkę szukając ostatnich śladów taotei lub podejmując się pracy jako zwykli najemnicy by przetrwać w świecie, który mieli ochraniać, a który odwrócił się od nich gdy zagrożenie minęło.
Metody działania
Symbol
Zakon Ryuugan no Tachi służyli równowadze świata, a opiekunem równowagi w kulturze elfów z cesarstwa jest biały smok, zwany też niebiaśnkim smokiem. To mityczne stworzenie widniało właśnie na herbach i sztandarach oryginalnego zakonu. Po rozłamie każdy z pięciu zakonów pozostał przy wizerunku smoka jednak zmodyfikował znak by lepiej odzwierciedlał charakter danego odłamu i symbolizując jednocześnie odrębność ale i szacunek dla przeszłości.
Taniec ostrzy
Taniec Ostrzy to unikalna sztuka walki opracowana przez pierwszy Zakon Elfickich Mnichów, stanowiąca fundament ich tradycji wojennej. Styl ten polega na walce dwoma elfickimi katanami, które prowadzone są w rytmie przypominającym płynny, niemal rytualny taniec. Ruchy są szybkie, precyzyjne i zsynchronizowane z oddechem oraz energią wojownika. Dla niewprawnego obserwatora pojedynek wygląda jak morderczy balet, w którym ostrza wirują w śmiertelnej harmonii.
Taniec Ostrzy łączy w sobie elementy akrobatyki, medytacji i magii – każdy cios to jednocześnie atak i gest rytuału, a wojownicy uczą się traktować walkę nie tylko jako starcie, lecz także jako formę duchowego oczyszczenia. Pierwotnie styl ten powstał, by skutecznie walczyć z potworami taotei. Z czasem Taniec Ostrzy stał się symbolem zakonu i duchowym dziedzictwem elfów, a w wielu kulturach określany jest mianem „najpiękniejszej formy śmierci”.
Szkolenie
Dzieci oddawane do zakonu Ryuugan no Tachi od najmłodszych lat stawiają czoła morderczym treningom fizycznym, są poddawani mutacjom i kąpielą w eliksirach. Starają się osiągnąć jedność umysłu i ciała, a także studiują fizjologię taotei i nabywają wiedzę o ziołach i roślinach, którymi mogą wspomóc się na szlaku. Stają się mistrzami w posługiwaniu się bronią i magią. Kiedyś nauczano władania wyłącznie zakrzywionymi mieczami jednak po rozłamie każdy zakon wzbogacił swój arsenał o inną broń białą, dystansową czy nosił inne zbroje. W trakcie szkolenia młodzi adepci sami muszą wykuć swoją broń ze specjalnego stopu metalu, którego receptura jest znana tylko członkom zakonu.
Tamahaganit
Tamahaganit to wyjątkowy rodzaj stali, z którego wykuwana jest broń zakonników. W odróżnieniu od zwykłej stali, ma on lekko zielonkawy odcień i łączy w sobie niezwykłą lekkość, elastyczność i ostrość. Ostrza z tego metalu są stworzone przede wszystkim do walki z potworami – łatwo tną mięśnie i pancerze bestii, ale są mniej trwałe, gdy zderzą się z inną bronią.
Proces tworzenia tamahaganitu jest rytualny i symboliczny: do stopu dodaje się sproszkowane kości i krew potworów taotie, które mają wzmacniać klingę i nadawać jej magiczne właściwości. Kowale zakonni łączą kilka warstw metalu, składając je i zgrzewając wielokrotnie, aż powstanie lekki, sprężysty materiał o charakterystycznym falistym wzorze.
Dzięki temu tamahaganit stał się znakiem rozpoznawczym zakonnych ostrzy – pięknych, śmiertelnych i przeznaczonych wyłącznie do jednego celu: oczyszczania świata z potworów.
Oryginalnie zakon wykorzystywał metal do produkcji jednosiecznych, lekkich mieczy o wygiętym ostrzu zwanych katanami. Późniejsze odłamy wykuwały oręż bardziej odpowiadający ich filozofii jak groty strzał, włócznie czy nawet ćwieki maczug.
Pięć odłamów zakonu
Zakon Ognia
Mnisi Ognia to urodzeni wojownicy, mistrzowie walki dwoma mieczami. Ich ostrza, szybkie i płomienne, zdają się tańczyć w rytm śmiercionośnej choreografii. Dodatkowo klingi mieczy pokrywane są łatwopalną substancją, która po podpaleniu daje spektakularny efekt. Wspierają się zaklęciami ognia, które wzmacniają ich ataki, otaczając przeciwnika wirami płomieni. Ubrani w lekkie zbroje lamelkowe, stawiają na szybkość i agresję. Ich klasztor, wzniesiony na pustynnych wydmach, jawi się jak bastion płomienia – samotny, ale groźny. Filozofia Ognia to siła przez zniszczenie – wierzą, że wypalając zło, robią miejsce dla odrodzenia.
Broń: dwie płomienne maczety dao.
Zaklęcia: kule i podmuchy ognia.
Ubiór: zbroje lamelkowe, ceremonialne szaty z motywami płomieni w kolorach złota i czerwieni.
Filozofia: Zniszczenie jest początkiem odrodzenia, a płomień oczyszcza drogę do przyszłości. W płomieniu rodzi się odnowa.
Lokalizacja: Pustynia Huo.
Zakon Wody
Mnisi wody częściowo porzucili drogę miecza na rzecz leczenia ciała i uzdrawiania ducha. Noszą proste szaty w odcieniach błękitu i srebra. Dzięki zaklęciom wody i lodu potrafią leczyć rany i oczyszczać zatrute umysły. Ich klasztor leży przy gorących źródłach, gdzie lecznicze rytuały stały się sztuką. Filozofia Wody to równowaga i przepływ – woda nigdy nie walczy wprost, lecz zawsze znajduje drogę.
Broń: broń defensywna i obuchowa jak sztylety sai, nunchaku czy kije i kostury.
Zaklęcia: magia uzdrawiająca ciało i duszę.
Ubiór: ceremonialne szaty z motywami smoków wody w kolorze srebra i błękitu.
Filozofia: Ciało jest naczyniem, ale duch jest wodą. Czysta woda w kompletnym naczyniu daje życie.
Lokalizacja: Gorące źródła w Dolinie Shui.
Zakon Ziemi
Mnisi Ziemi odziani w ciężkie zbroje płytowe, władają ogromnymi mieczami. Są powolni, lecz niezłomni. Stronią od magii lecz gdy są przyparci do muru używają zaklęć ochronnych i wzmacniających. Klasztor Ziemi powstał na równinach, wśród cywilnych osad, jako symbol opieki. Filozofia Ziemi to wytrwałość i obowiązek – mnisi wierzą, że ich życie należy do wspólnoty, a ciało jest tarczą dla bezbronnych.
Broń: szerokie miecze dao, pałki kanabo.
Zaklęcia: wzmacniające i ochronne.
Ubiór: zbroja yoroi wykonana z metalowych, drewnianych lub skórzanych elementów w kolorach ochry.
Filozofia: Stać niewzruszenie i chronić. Jesteśmy tarczą tych, którzy sami nie mogą się bronić.
Lokalizacja: Równiny Tu.
Zakon Lasu
Mnisi Lasu przypominają łuczników i skrytobójców. Ich broń to łuki, kusze i krótkie ostrza, wspierane przez zmyślne mechanizmy i pułapki. Ubrani w lekkie, ciemnozielone szaty, poruszają się bezszelestnie wśród bambusowych lasów, gdzie wzniesiono ich klasztor. W walce działają jak cień – jeden strzał, jedno uderzenie, i wróg znika. Filozofia Lasu to cierpliwość i rozwój – mnisi wierzą, że jak drzewo czeka na swój czas, tak i oni działają wtedy, gdy świat tego potrzebuje.
Broń: łuki, kusze, ostrza rzucane, liny, haki i wymyślne pułapki.
Zaklęcia: iluzje oszukujące percepcję.
Ubiór: przylegające do ciała szaty zwykle w odcieniach zieleni.
Filozofia: Cierpliwość drzewa i precyzja strzały. Z cienia wyrasta precyzja.
Lokalizacja: Bambusowe Lasy Mu.
Zakon Metalu
Mnisi Metalu to alchemicy, władający błyskawicami. W walce używają broni drzewcowych jak włócznie czy naginaty, które pozwalają im trzymać wroga na dystans. Zbroje noszą rzadko – wolą płaszcze z metalowymi runami, które działają jak katalizatory dla rzucanych zaklęć. Ich klasztor ukryty jest w górach, pełen alchemicznych laboratoriów i bibliotek. Filozofia Metalu to doskonalenie i przemiana – stal zahartowana ogniem staje się doskonała, tak samo duch dzięki próbom.
Broń: broń drzewcowa jak włócznie, yari czy nagamaki.
Zaklęcia: transmutacje i elektryczność.
Ubiór: ceremonialne szaty w kolorach szarości i fioletu z metalowymi symbolami.
Filozofia: W poznaniu praw materii kryje się droga do doskonałości. Umysł jest kuźnią, a wiedza ostrzem.
Lokalizacja: Góry Jin.
Ciekawostki
- Zakon Ognia miał zwyczaj hartowania ostrzy w krwi taotei, podczas gdy Zakon Wody stosował do tego źródlaną wodę z gorących źródeł, wierząc, że zachowa to równowagę ducha broni.
- W kulturze elfów do dziś mówi się: „tańczyć jak mnich”, co oznacza poruszać się płynnie, z gracją i śmiertelną precyzją.
- W sztuce elfickiej mnisi często byli przedstawiani jako tancerze w kręgu płomieni lub fal, co miało symbolizować harmonię między destrukcją a odnową.
- Mnisi Zakonu Lasu opracowywali skomplikowane mechanizmy pułapek, z których część do dziś funkcjonuje w opuszczonych bambusowych klasztorach jako śmiertelne relikty przeszłości.