Velirowie

Velirowie wierzą przede wszystkim w Panteon Praojców. Według mieszkańców skalistego świata Praojcowie byli pierwszymi velirami, którzy dali początek całej swojej rasie. Wykuci z najznamienitszych rud metali i ozdobieni potężnymi kryształami byli pogromcami olbrzymów i stworzycielami świata.

OTHIN
Othin jest uważany za boga, którego uformowały ogień i błyskawice podczas Tysiącletniej Wojny Olbrzymów. Był to czas, gdy świat był jedynie bezkresnym oceanem na powierzchni, którego ścierali się jotunowie z trollami. W wirze walki, z nienawiści i chaosu narodził się Othin, który sięgnął w głębiny wód i z dna wyciągnął rudy metali i klejnotów. Z nich uformował pierwszych velirów, którzy mieli zakończyć Tysiącletnią Wojnę i odbudować świat.

SURTR
Pierwszym, który się przebudził był wyrzeźbiony ze złota. Rubin, który Othin oprawił mu w sercu rozpalił furię ognistego Praojca. Oczy zapaliły się niby rozżarzone węgle, a broda stanęła w płomieniach. Na ciele Surtr’a Othin wyrył runy dające velirowi siłę i niszczycielską moc. W ręce wręczył mu topór i młot, którymi miał niszczyć tytanów. Po wojnie Surtr stracił wolę walki i zajął się szukaniem spokoju. Na ośnieżonych szczytach oddał się sztuce runotwórstwa zaklinając potężne energie w klejnotach. Tak największy wojownik stał się nie tylko patronem niepowstrzymanych berserków ale także kowali runów oraz dał początek królestwu Surta.

PERIT
Drugi był wykonany z niebieskiego metalu z diamentem w sercu. Najczystszym i najtwardszym klejnotem, jaki tylko Othin odnalazł. Oczy Perit’a rozbłysły białym blaskiem, przynoszącym na myśl światło gwiazd. Othin obdarował drugiego syna wiedzą tworzenia i wręczył narzędzia by ten mógł odbudować świat, gdy nadejdzie pora. Perit jest patronem rzemieślników i twórców, a także pierwszym władcą królestwa Peryton.

LUVNAT
Luvnat jest pierwszą córką Othin’a. Jej celem było dać życie istotom, które miały zaludnić odbudowany świat i kierować nim zgodnie z wolą Othin’a. Została pierwszą matką wszystkich velirów i opiekowała się nimi zarówno za życia jak i po śmierci. Obecnie Luvnat uważana jest za matkę naturę, która odradza się co roku wraz z nadejściem wiosny. Jest też patronką wszystkich kobiet, starych i młodych, a także założycielką zakonu uzdrowicielek Hjallanes.

ARDA
Druga córka stwórcy wykuta ze srebra i miedzi miała sporządzić kronikę, by velirowie mogli czerpać z niej mądrość. W piersi biło serce z ametystu, które było źródłem wiedzy, mądrości i późniejszym symbolem łączności ze zmarłymi. U kresu swojego zadania Arda zeszła pod ziemię by z innymi velirami wybudować bibliotekę, która mogła by pomieścić całą wiedzę świata. Wkrótce księgarnia rozrosła się tworząc kolejne królestwo Ardaman, a sama Arda stała się patronką myślicieli i tą, która zsyła wiedzę i oświecenie.

LOR
Lor zwany Leszym był ostatnim dzieckiem Othin’a. Wykonany z brązu opiekun lasów i zwierząt. Stwórca miał dla niego inny plan lecz uległ namową Luvnat by w serce wprawić mu bursztyn – klejnot drzewa. W ten sposób zamiłowanie Lor’a zwróciło się ku naturze, a on sam stał się odpowiedzialny za zalesienie nowego świata i dbanie o jego zwierzęcych mieszkańców. Filozofia Lor’a przyciągała wielu zainteresowanych co poskutkowało powstaniem kręgu druidów i ostatecznie całego królestwa Lordrik.

KEELS
Jako jedyny Praojciec w historii nie był stworzony przez Othin’a. Początkowo był zwykłym velirem, który z zamiłowania do technologii wyruszył samotnie w góry by podobnie jak Surtr oddać się swojej pasji. Stąd zakłada się, że mógł pochodzić właśnie z Surty jednak nie ma na to żadnych dowodów. W górach, później nazwanych Szafirowymi, wybudował warsztat, a przeróżni velirowie chcący poszerzać horyzonty przybywali, by mu pomagać lub uczyć się od niego. Po niedługim czasie w tym miejscu powstało niewielkie miasteczko, które dziś jest ogromnym miastem-państwem znanym pod nazwą Kleifor. Przez założenie nowego, można powiedzieć królestwa oraz wkład w rozwój całej rasy został okrzyknięty Wyniesionym Praojcem, patronem wynalazków i postępu. Niektórzy uważają ten czyn za bluźnierstwo, gdyż Keels nie wyszedł spod ręki Othin’a. Debaty na ten temat wciąż trwają nawet po setkach lub może tysiącach lat i są częstym tematem w przejezdnych karczmach.