Elfy – to dumna i wyniosła lecz podzielona rasa. Pochodzą ze świata, który nie ma wspólnej nazwy przez różnice kulturowe i rozległy ocean. Wszystkie elfy jednak są bardzo podatne na wpływy sił kosmicznych jak chaos i porządek, oraz mają niebywały dar do posługiwania się nimi. Jedna cywilizacja wzniosła się właśnie dzięki największemu źródłu energii duszy, która znalazła ujście w samym środku świata.
Spis treści
Anatomia
Elfy mierzą średnio 160-180 cm wzrostu. Z wierzchu okrywa je szara, cienka skóra ukazująca wszystkie włókna mięśniowe i ścięgna przez co wyglądają żylaście i mało atrakcyjnie dla reszty inteligentnych ras. W zależności od pochodzenia odcień skóry może się różnić. Najciemniejsze zamieszkują południowy kontynent La’Ard. Skóra jest tym jaśniejsza im dalej na północ. Na Biǎomiàn elfy są niemal białe. Wyspiarze z centrum świata przybierają odcienie fioletu i błękitu. Może to być związane z bliskim kontaktem ze Studnią Dusz wokół, której wznieśli swoją cywilizację. Wszystkie elfy mają pociągłe twarze o drapieżnych, ostrych rysach. To co rzuca się w oczy już z daleka to długie, spiczaste uszy. Ich oczy są duże, w kształcie migdałów i czarne z jasnymi tęczówkami zwykle w odcieniach złota i pomarańczu lecz zdarzają się również osoby o innych kolorach. Pigment włosów waha się od białych przez srebrzyste do kruczo czarnych.
Pochodzenie
Elfy pochodzą ze świata podzielonego pomiędzy dwa kontynenty – La’Ard i Biǎomiàn. Świat ten odznacza się wysoką wilgotnością i zdecydowanie wyższym poziomem tlenu co czyni go mało gościnnym dla pozostałych ras. Królują w nim zwierzęta pokroju olbrzymich stawonogów jak „nazwa”, „nazwa” czy największe z nich – czerwie pustynne. Nie znaczy to, że owadokształtne są jedynymi zwierzętami zamieszkującymi znany elfom świat. Lasy pełne są ssaków, gadów czy ptaków. Większość południowego kontynentu, La’Ard, stanowią pustynie z niewielkimi skupiskami roślinności wokół jezior i rzek. Biǎomiàn z kolei to stepy, zielone równiny i gęste dżungle. Pomiędzy dwoma kontynentami rozciąga się archipelag zwany Wyspami Środka. To tam znajduje się źródło energii duszy – Studnia Dusz.
Więcej o Świecie Elfów >
Kultura
W świecie elfów jest wiele społeczeństw, które kształtowały się niezależnie toteż nie da się stwierdzić jednoznacznie jakie są elfy. To co łączy wszystkich mieszkańców świata to wiara, że magiczne zdolności pochodziły od bóstw, jakie w danym rejonie wyznawano. Nierzadko też wokół wierzeń powstawały całe cywilizacje, kultury elfów opierały się właśnie na takich fundamentach.
IMPERIUM SŁOŃCA
KRAJE POGRANICZNE
CESARSTWO
WYSPY ŚRODKA
Wiara
Elfie cywilizacje sięgają kilka tysiącleci wstecz toteż wśród wielu kultur wyrosły różne tradycje i religie. Najpowszechniejszymi obecnie są Kult Wielkiego Słońca, Laraveda, Starzy Bogowie, Biały Smok i Kult Duchów Przodków.
WIELKIE SŁOŃCE
Po powstaniu imperium wiara w Wielkie Słońce zdobyła na popularności i wkrótce wyparła pozostałe religie. Kult ten łączy elementy wiary ze świeckim światem. Najwyższym kapłanem jest imperator, który wedle wiary jest naczyniem dla jedynego boga, a gdy umiera jego miejsce zajmuje najczęściej pierworodny syn. Zdarzały się wyjątki o tej reguły i nowym władcą zostawał młodszy syn. Najczęściej działo się to wtedy gdy pierworodny umierał przedwcześnie. Wyznawcy Słońca wierzą, że świat stworzył jedyny Bóg, który pod postacią słońca czuwa nad swoim ludem, a imperator, boskie naczynie, jest jego mówcą i przedstawia wolę stwórcy.
LARAVEDA
Kult matki roju jest brutalną pozostałością starych wierzeń i raczej mało znaczący w społeczeństwie elfów. Religia ta ukształtowała się wiele lat temu, kiedy świat opanowany był przez kolosalne insekty, a elfy dopiero zaczęły formować większe społeczności. Przez wieki wiara ewoluowała i z prymitywnego strachu przed pożarciem narodziły się wierzenia, że owady prowadzone są przez jedną wspólną myśl, którą nazwano Laraveda. Później miano to przylgnęło do boskiej istoty jaką była wyżej wymieniona Królowa Matka, która wymagała krwawych ofiar, by powstrzymywać ataki rojów na nowo powstające cywilizacje. Rytualne walki i składanie bijących serc było na porządku dziennym. Z czasem jednak kult Laraveda został wyparty przez inne religie jak czczenie duchów przodków czy panteon bogów pustyni. W podziemiach miast wciąż można znaleźć gorliwych wyznawców starej wiary, którzy usilnie lecz nieskutecznie próbują przywrócić chwałę Królowej Matce.
STARZY BOGOWIE
Choć wiara w Wielkie Słońce zdominowała południowy kontynent wśród mieszkańców wciąż znajdują się niemałe obozy wyznawców Starych Bóstw. W skład panteonu wchodzili np.: Bóg Pustyni, Bóg Królów czy Bóg Umarłych. Każdy z bogów był bowiem personifikacją wyższej siły, elementu świata lub aspektu życia. Można zauważyć, że takich bogów było wielu, a każdy rejon kontynentu czcił ich na swój sposób. W niektórych miejscach jeden bóg opiekował się kilkoma aspektami, a w innych te same dziedziny przypisywane były do indywidualnych opiekunów.
BIAŁY SMOK
Na Biǎomiàn wielu elfów wierzy w mitycznego Białego Smoka – uosobienie równowagi i porządku. To bardziej filozofia życia niż religia choć można znaleźć w niej wiele deistycznych aspektów. Są traktowane jednak bardziej jak metafory czy poetyckie nauki, niż fakty. Biały Smok symbolizuje równowagę do jakiej dąży świat i która powinna być celem każdego żyjącego elfa. Wokół Białego Smoka w pewnym okresie istnienia elfów powstał zakon Ryuugan no Tachi, który miał przywrócić równowagę podczas ataku taotei.
KULT DUCHÓW PRZODKÓW
Tak jak kultywuje się równowagę w życiu tak samo powinno być po śmierci. Elfy z Biǎomiàn silnie wierzą, że przodkowie nie odchodzą w niebyt lecz ich energia krąży wokół żyjących. Ku ich pamięci stawiane są ołtarze w domostwach, wieszane wstęgi z imionami bliskich i palone kadzidła w świątyniach. Kult Przodków może być mylącą nazwą ponieważ elfy z Biǎomiàn nie czczą tylko poległych. Wiara ta obejmuje swoim zasięgiem wszystkie duchy jakie są obecne w życiu tamtejszych mieszkańców, w tym duchy natury jak Kodama – duszki zamieszkujące stare drzewa i pomagające leśniczym.
Historia
–