Velirowie

Velirowie wierzą przede wszystkim w Panteon Praojców. Według mieszkańców skalistego świata Praojcowie byli pierwszymi velirami, którzy dali początek całej swojej rasie. Wykuci z najznamienitszych rud metali i ozdobieni potężnymi kryształami byli pogromcami olbrzymów i stworzycielami świata.

OTHIN
Othin jest uważany za boga, którego uformowały ogień i błyskawice podczas Tysiącletniej Wojny Olbrzymów. Był to czas, gdy świat był jedynie bezkresnym oceanem na powierzchni, którego ścierali się jotunowie z trollami. W wirze walki, z nienawiści i chaosu narodził się Othin, który sięgnął w głębiny wód i z dna wyciągnął rudy metali i klejnotów. Z nich uformował pierwszych velirów, którzy mieli zakończyć Tysiącletnią Wojnę i odbudować świat.

SURTR
Pierwszym, który się przebudził był wyrzeźbiony ze złota Surtr. Rubin, który Othin oprawił mu w sercu rozpalił furię ognistego Praojca. Oczy zapaliły się niby rozżarzone węgle, a broda stanęła w płomieniach. Na ciele Surtr’a Othin wyrył runy dające velirowi siłę i niszczycielską moc. W ręce wręczył mu topór i młot, którymi miał niszczyć tytanów. Po wojnie Surtr stracił wolę walki i zajął się szukaniem spokoju. Na ośnieżonych szczytach oddał się sztuce runotwórstwa zaklinając potężne energie w klejnotach. Tak największy wojownik stał się nie tylko patronem niepowstrzymanych berserków ale także kowali runów oraz dał początek królestwu Surta.

PERIT
Drugi był wykonany z niebieskiego metalu Perit z diamentem w sercu. Najczystszym i najtwardszym klejnotem, jaki tylko Othin odnalazł. Oczy Perit’a rozbłysły białym blaskiem, przynoszącym na myśl światło gwiazd. Othin obdarował drugiego syna wiedzą tworzenia i wręczył narzędzia by ten mógł odbudować świat, gdy nadejdzie pora. Perit jest patronem rzemieślników i twórców, a także pierwszym władcą królestwa Peryton.

LUVNAT
Luvnat jest pierwszą córką Othin’a. Jej celem było dać życie istotom, które miały zaludnić odbudowany świat i kierować nim zgodnie z wolą Othin’a. Została pierwszą matką wszystkich velirów i opiekowała się nimi zarówno za życia jak i po śmierci. Obecnie Luvnat uważana jest za matkę naturę, która odradza się co roku wraz z nadejściem wiosny. Jest też patronką wszystkich kobiet, starych i młodych, a także założycielką zakonu uzdrowicielek Hjallanes.

ARDA
Druga córka stwórcy stworzona ze srebra i miedzi miała sporządzić kronikę, by velirowie mogli czerpać z niej mądrość. W piersi biło serce z ametystu, które było źródłem wiedzy, mądrości i późniejszym symbolem łączności ze zmarłymi. U kresu swojego zadania Arda zeszła pod ziemię by z innymi velirami wybudować bibliotekę, która mogła by pomieścić tak wielką wiedzę. Wkrótce księgarnia rozrosła się tworząc kolejne królestwo. Nazwano je Ardaman.

LOR
Lor zwany Leszym był ostatnim dzieckiem Othin’a. Wykonany z brązu opiekun lasów i zwierząt. Stwórca miał dla niego inny plan lecz uległ namową Luvnat by w serce wprawić mu bursztyn – klejnot drzewa. W ten sposób zamiłowanie Lor’a zwróciło się ku naturze, a on sam stał się odpowiedzialny za zalesienie nowego świata i dbanie o jego zwierzęcych mieszkańców. Filozofia Lor’a przyciągała wielu zainteresowanych co poskutkowało powstaniem kręgu druidów i ostatecznie całego królestwa Lordrik.

KEELS
Jako jedyny Praojciec w historii nie był stworzony przez Othin’a. Początkowo był zwykłym velirem, który z zamiłowania do technologii wyruszył samotnie w góry by podobnie jak Surtr oddać się swojej pasji. Stąd zakłada się, że mógł pochodzić właśnie z Surty jednak nie ma na to żadnych dowodów. W górach, później nazwanych Szafirowymi, wybudował warsztat, a przeróżni velirowie chcący poszerzać horyzonty przybywali, by mu pomagać lub uczyć się od niego. Po niedługim czasie w tym miejscu powstało niewielkie miasteczko, które dziś jest ogromnym miastem-państwem znanym pod nazwą Kleifor. Przez założenie nowego, można powiedzieć królestwa oraz wkłąd w rozwój całej rasy został okrzyknięty Wyniesionym Praojcem. Niektórzy uważają ten czyn za bluźnierstwo, gdyż Keels nie wyszedł spod ręki Othin’a. Debaty na ten temat wciąż trwają nawet po setkach lub może tysiącach lat i są częstym tematem w przejezdnych karczmach.